Met dank aan JJ...

Meisjes Met Scheppen. Ze bestaan. Of, beter gezegd, WE bestaan. Kijk, Geertje, we hebben virtuele Lebensraum. Hoe Het Zo Kwam. En Waarom.


Het begon met een e-mailwisseling waarin de vraag om aanvullende informatie werd gesteld aangaande promoverende archeologievrouwen. Die zijn er, welzeker, best veel! Hier in Groningen, waar wij onze bijdrage aan de wondere wereld van wetenschap proberen te leveren, zijn we met z'n vieren. Of moet ik zeggen haar vieren? Vier meisjes in een manneninstituut. Goed, er zijn wel andere vrouwen aan het werk in het instituut, maar wij zijn de enige die voldoen aan de omschrijving meisjes, want onder de 30, en niet van plan snel op te groeien. Meisjes Met Scheppen, dus. Of, om van het hele hoofdlettergebeuren af te zijn: meisjes met scheppen. Echte meisjes zijn we, met jurken en rokjes en lang haar. Om voor eens en voor altijd van het vooroordeel over archeologievrouwen af te zijn: we dragen buiten het veld voornamelijk leuke meisjeskleren. En die klei en veen wassen we ook netjes van onze handen en voorhoofden voordat we weer naar binnen gaan. Die veldkleren, die zijn nu eenmaal praktisch. En hoewel ik al jaren mijmer over de stilettohak-guts en C14-dateringblokhak, blijven stoere schoenen en rubberlaarzen het meest passende schoeisel voor opgravende grieten.

Later meer, lijkt me. Nu eerst wetenschappen. Ave.
Inger